waarom ‘matigen’ voor mij het betere alternatief is

Tegenwoordig tuimelen we van de ene uitdaging in de andere. De ene maand mag ik dertig dagen niet klagen, de andere mag ik geen druppel alcohol drinken. Vorig jaar moest ik ook nog eens 40 dagen lang vlees zo vaak mogelijk afzweren. Ik weet het, ’t is nergens van moeten en ik kan en mag hier volledig zelf over beslissen, maar al die challenges bepalen toch onze tijdsgeest.

waarom 'matigen' voor mij het betere alternatief is

De uitdaging te veel?

Vorig jaar schreef ik me in voor Tournée Minérale: indien ik 9 maanden zonder (nu ja, op drie glaasjes na misschien) alcohol kon, dan waren 30 dagen piece of cake. Achteraf bekeken, waren ze dat ook. Alhoewel: ik liet me wel verleiden tot een “proevertje” van de cocktail van mijn echtgenoot tijdens een dinner & movie date.
Ook voor het daarop volgende Dagen zonder Vlees schreef ik mij in en koppelde mijn account aan die van een groep op het werk. Op die manier konden we een bedrijfsresultaat boeken: altijd mooi meegenomen, niet?

Op een bepaald moment zijn die dertig en veertig dagen echter voorbij (hoera?!) en is het back to reality al hoeft dat laatste niet per sé zo te zijn. Bij ons is dat zeker niet zo. Vroeger ontkurkte ik op regelmatige basis een flesje wijn, meestal op vrijdag -of zaterdagavond. Ik vind een glaasje wijn bij mijn eten best lekker en ’t is niet dat wij nu zo vaak weggaan. Met de jaren had ik die gewoonte wat opzij geschoven. Neen, mijn alcoholconsumptie was niet bepaald buitensporig, maar alcohol is helaas niet zo lijnvriendelijk. Het flesje bleef dus lekker dicht en dat kwam mijn lijn te goed (over de taart als compensatie zwijgen we wijselijk).
Hetzelfde geldt voor de Dagen zonder Vlees campagne. Ook na die veertig dagen bleef onze vleesconsumptie beperkt tot een aantal dagen per week (en dat was voordien eigenlijk ook al zo). De andere dagen wordt er hier vis gegeten of eten wij gewoon noch vlees noch vis: voor ons prima.

30 dagen zonder klagen

Eén van de challenges die op dit moment loopt is dertig dagen zonder klagen. Ik heb ongetwijfeld last van de winter blues want ik begon al te klagen toen ik er begon over na te denken. Neen, ik kan dat niet en meer zelfs: ik wil dat ook niet. Ik moet kunnen ventileren, ook al gaat het over futiliteiten. Doe ik dit niet, dan krop ik op en dat doet ik al voldoende in het leven.
De volgende Tournée Minérale laat ik dus aan mij voorbij gaan en ik pleit bij iedereen die er wel aan deelneemt om eens stil te staan bij de gedachte om te matigen gedurende het verdere verloop van dit jaar en bij uitbreiding hun leven. Gedaan met dertig dagen afzweren om dan op de 31ste dag ladderzat te wezen. Daar heeft niemand een boodschap aan.
Dagen zonder Vlees kent dit jaar geen nieuwe editie, maar ook daar de boodschap: matig. Matigen is gewoon ook doenbaar en een het beste recept for the long run. Niet alleen voor de leefomgeving, maar het is ook leefbaar voor de doorwinterde carnivoor (of klager of cocktaillover).

Misschien nog even meegeven dat ik op het idee kwam om dit artikel te schrijven terwijl ik woensdagnacht mijn 40 graden koorts lag uit te zweten. Tussen dat zweten door was ik vooral aan het klagen omdat ik alle leuke uitjes die er nog gepland waren, moest afzeggen. Uiteraard lag ik ook te denken aan die fles wijn in de koelkast die ik nu nog steeds niet kon ontkurken.

Neem jij deel aan de talloze uitdagingen die tegenwoordig op poten gezet worden of laat je die aan je voorbij gaan?

voor mij nog eventjes een ‘no’ (tegen postnatale kilo’s)

voor mij nog eventjes een 'no'

Ik heb niet bepaald een lastige zwangerschap gehad. Om niet te zeggen: een geweldige zwangerschap. Ok, de eerste drie maanden was ik ontzettend moe. Van mijn leven ben ik nog nooit zo moe geweest, echt waar. Voor de rest werd ik gespaard van zowat alle kwaaltjes. Eén van de dingen die ik na een twintigtal weken wel fantastisch vond, was een zichtbare buik. Voor één keer geen dikke buik want ik eet te veel en/of ik sport niet (lees: nooit). Neen, dik werd vervangen door bol en ik kreeg een mooie, bolle buik. In die buik was onze lieve Emma aan het groeien. Ik voelde mij ook heel goed in mijn vel en kon zelfs de befaamde pregnancy glow waarnemen. Om nog maar te zwijgen over mijn glanzend haar in die periode. Mijn haar lag nog even goed nà een werkdag als die ochtend zelf. Ongezien!!

En dan wordt het hoog tijd om te bevallen. De dag nadien wordt er geklonken zoals er nooit eerder geklonken werd. Heel wat glazen bubbels worden uitgeschonken en de husband staat klaar met die 150g fijnkost waar je negen maanden lang naar gesmacht hebt. Eens thuis blijft het bezoek komen. In tijden dat je nog nooit van shitty dinners (of visits) gehoord hebt, staat altijd vers gebak klaar en de dagen nadien geniet je nog na van de overschot (bezoek eet echt niet veel!). Na een drietal maand zijn de bezoekjes op een paar na afgerond. Tijd ook om terug een lunchpakket samen te stellen want de werkvloer blijft niet eeuwig wachten. Uiteraard neem je je voor om elke dag een gezonde, bijna pinterestwaardige lunch in elkaar te flansen. Toegegeven: dat lukt misschien één dag op vier want in het begin is het toch ontzettend zoeken naar een balans tussen werk en gezin. ’s Avonds is er weinig moed om te koken en de frietjes banen zich een weg in het weekmenu. Het is bovendien winter en ’s avonds voor de tv met een zak chips is toch zoveel gezelliger dan ’s avonds voor de tv met niks, right?

Zo vliegt al gauw een half jaar voorbij waarbij je vaststelt dat het cijfer op de weegschaal eerder naar boven dan naar beneden gaat. Confronterend. Met goede moed begin je eraan, telkens opnieuw, maar dat ene beetje doorzettingsvermogen ontbreekt. Tot je rond je begint te kijken. Die andere mama’s huppelen alweer rond in hun zomerkledij, alle sporen van de baby weggewist of vakkundig verstopt onder hun weldoordachte outfit. Jij sleept je door de week met de weinige kledingstukken waar je in past. Was je Kate Middleton dan was dit onder de noemer ‘recycling your wardrobe’. Maar… je bent Kate niet. Neen, je bent Kelly.

Een aantal weken geleden heb ik de switch gemaakt. Een vriendin, ook nog niet zo lang geleden mama geworden, had het ook best moeilijk. Ze zal zich ongetwijfeld in bovenstaande paragrafen herkennen. Samen hebben we beslist om er iets aan te doen. We willen een fitte mama zijn voor onze baby, maar ook een mooie mama. Iedereen heeft zijn definitie van mooi, maar voor ons is dit toch wel met een maatje minder. We streven naar de beste versie van onszelf, met vallen en opstaan. Zoals ik al op Instagram deelde en wekelijks in mijn bullet journal noteer: it’s not a diet, it’s a lifestyle. Ja, die knop heb ik moeten omdraaien. Dag bij dag moet ik er nog wat aan draaien.. op weg naar die beste versie van mezelf (en hopelijk ook die zomergarderobe).