blogboost najaarschallenge: over lifehacks & shortcuts

Op mijn dooie gemak werk ik hier dan nog even de blogboost najaarschallenge af, hé. Er zat immers een paar thema’s in waarover ik sowieso eens wou schrijven dus kan ik ze evengoed aan de challenge koppelen. Ook al gaan we nu richting voorjaar, worden de dagen langer en deed de zon op mijn snoet tijdens mijn middagdutje woensdag wel heel erg deugd.

Het vijfde thema gaat over lifehacks & shortcuts. Daar kan ik wel wat over schrijven. Want… ik lééf voor lifehacks en shortcuts.
Ze zijn mijn lang leven en ik gebruik ze altijd en overal. Ik word ook intens gelukkig van het ontdekken van een nieuwe lifehack. Zo precies een nieuwe wereld die dan open gaat. Opnieuw. En opnieuw. Zei ik al hoe gelukkig ik hiervan word?

Bij het graven in mijn geheugen kon ik niet meteen een moment pikken wanneer ik hier mee begonnen ben. Ik vermoed dat het altijd wel al ergens in mij gezeten heeft, maar de voorbije jaren ging ik toch telkens een versnelling hoger, vooral onder de invloed van een aantal blogs.
Ik haal mijn inspiratie tegenwoordig een beetje overal. Zo volg ik de Lifehacker blog, maar haal ik nog het meest van al uit podcasts (ik denk aan Werk en Leven en Before Breakfast) en social media en ook (blog)vriendin Lieselotte verdient hier een speciale vermelding.

Lifehacks zijn ook zo allesomvattend: ze kunnen heel materieel zijn, maar ook louter over je innerlijke zelf en gedachten gaan. Net dat vind ik zo boeiend. Ik probeer ook altijd mensen mee te krijgen in mijn verhaal, vaak tevergeefs, hoor.

Ik kan hier nog uren leuteren over lifehacks, maar ik deel gewoon mijn 8 beste lifehacks met jullie. Neem er een hapje en een drankje bij, sit back and relax en laat vooral uw leven veranderen. Thank me later!

1. Het weekmenu

Mijn beste lifehack ooit want zoveel wins dat je het niet voor mogelijk houdt. Ik ben zo’n fan van mijn weekmenu en doe dit nu al zo’n vijf of zes jaar. Elke zaterdag stel ik mijn menu voor de komende week (maandag tot en met zondag) op. Die dag (of op zondag) doen we ook de wekelijkse boodschappen en zo zijn beiden mooi op elkaar afgestemd. Ik heb van die weken dat ik totaal geen inspiratie heb en dan grijp ik terug naar de twee lijstjes in mijn bullet journal met recepten (of eerder maaltijden want heel basic). De ene lijst kindvriendelijk, de andere zo gezond en snel mogelijk klaar.

borough market winkeltas met stokbrood


Read More

blogboost najaarschallenge: kleine gelukjes

Ik loop wat achter met de BlogBoost najaarschallenge, maar soms komt het leven even tussen de dingen – vooral het bloggen dan. Toch wil ik de thema’s inhalen/afwerken want de challenge loopt nog tot in januari 2021! Dat is volgend jaar! Dat volgende jaar is deze week al.
Gek hoe snel en hoe traag tegelijkertijd een jaar voorbij kan vliegen.

de eerste lockdown

Ik moet er geen doekjes om winden: 2020 was pittig. De eerste lockdown in maart en april hakte er bij mij diep op in. Waar iedereen nog helemaal into het digitale aperitieven was en allerlei projectjes begon, zat ik heel diep. Kleine gelukjes zag ik niet – ik heb echt veel moeite moeten doen om uit dat dal te kruipen.
Hoe ik dat gedaan heb? Ik weet het niet… ik had een paar goede gesprekken (digitaal weliswaar) met vrienden en ik ben als een gek beginnen fotograferen. Het mooie weer, de zomer en wat meer vrijheid brachten soelaas.

weg uit dat diepe dal

Vanaf september bevonden we ons in een vrij normaal ritme omdat de school terug opstartte voor Emma. Voor mij/ons een game changer. Ik ging toen ook enkele dagen per week op kantoor werken om toch een gevoel van normaliteit te krijgen. Ondertussen zijn we aan een tweede, langgerekte lockdown bezig, maar zo voelt het hier niet echt. Ik kan er veel beter mee om ook al zijn de dagen donker, kort en somber. We mogen buiten vrienden zien en gaan wandelen, kunnen naar zee of naar een stad rijden en de musea zijn open. Ik mis het binnenstappen van een horecazaak wel, maar date nights waren nog nooit zo easy peasy als nu met take away bij onze favoriete adresjes. Alhoewel mijn man zich wellicht wat anders voorstelt bij een date night dan ik met een kop vettig haar en mijn pyjama aan, haha.

Om even terug te komen op die kleine gelukjes: in het voorjaar zag en vond ik ze niet. Toch ben ik een fotoproject gestart en maakte ik tijdens de eerste lockdown minstens één beeld per dag. Het waren vaak vrij sombere beelden – een beetje zoals mijn gemoed. Gaandeweg vond ik de kleine gelukjes terug.
In de huidige lockdown ben ik opnieuw met dergelijk project bezig. Ik zie het een beetje als mijn plicht als fotograaf om deze periode in ons leven in beeld te brengen. De toon van de huidige reeks is luchtiger en herbergt de vele kleine gelukjes die een dag met zich mee brengt. Vaak staan we er niet eens bij stil, maar ze zijn er wel hoor. Alleen moet je soms wat langer kijken om ze te zien.

Voor deze blog post cureerde ik enkele beelden van de maand november 2020 die voor mij kleine gelukjes waren. Er waren uiteraard veel meer kleine gelukjes dan deze selectie – ze zijn dan ook heel willekeurig gekozen.
Ik hoop dat jullie ze ook mogen vinden.

mijn kleine gelukjes: een bloemlezing

Doeveren wandeling

Mijn man die zegt: ‘ga maar eens alleen wandelen’. Op een zonnige dag ergens in de herfst. Heerlijk. Podcast in de oren en een kilometer of negen in de benen. Wij gingen voor corona ook vaak wandelen in het bos of aan zee, nu is het alleen wat intensiever. Voor mij ook de perfecte work-out.

winterlicht en schaduwspel

Op een weekdag aan het werk zijn thuis (ah ja) en in de late namiddag deze mooie schaduw ‘ontdekken’ in de woonkamer. Dat is pas echt een klein gelukje.

Izy Coffee Torhout

Een klein gelukje meets er het beste van maken. Tijdens onze lunchpauze rijden we even over en weer naar IzyCoffee in Torhout voor lekker gebak van Chez Mariette en een overheerlijke koffie.

Emma Domein d'Aertrycke

Van zodra het even droog is, gaan Emma en ik er op uit. Hier is Emma vol verwondering aan het kijken naar de ‘confetti’ in het bos oftewel de wind die zorgt voor een betoverend schouwspel van vallende blaadjes.

Kaartje van vrienden

Nog nooit kreeg ik zo veel kaartjes in de bus als dit jaar. Zomaar, om mij even op te beuren of mij te laten weten dat er aan me gedacht wordt. Ik hou van kaartjes krijgen. Eén van de mooiste momenten van de dag is en blijft het open maken van de brievenbus en dat is al zo van toen ik het concept ‘post’ begreep. Op 21 januari vier ik mijn verjaardag, just sayin’.

Stippenplan

Ik heb niet meteen groene vingers, maar gaandeweg worden ze toch wat groener. Deze stippenplant kreeg ik van Liese, het is één van haar plantbaby’s. Helaas is de moederplant recent overleden (RIP), maar deze baby doet het nog steeds heel goed. De plant is mooi en jeunt zich op zijn plekje op deze mooie kast die ik kreeg van mijn meme. Hij doet me ook denken aan de mooie vriendschap met Lieselotte die ik koester. In de ochtend valt het licht er heel mooi op en dan geniet ik altijd even van een blik erop.

Kerstboom

De kerstboom opzetten, blijft een werk van een aantal dagen want de ballen moeten perfect hangen, maar eens hij af is, kan ik er uren naar kijken. Dit jaar kozen we voor een vals exemplaar aangezien we hem heel vroeg gezet hebben en hem nog eventjes zullen laten staan. Volgend jaar wil ik opnieuw een echt exemplaar, maar dit jaar is het extra hard en lang genieten.

Kunnen jullie in deze periode kleine gelukjes vinden of is het toch moeilijk(er) dan gedacht?

blogboost najaarschallenge: een blik achter de schermen

Voor het derde thema van de BlogBoost Najaarschallenge werd gepolst naar het reilen en zeilen achter de schermen van mijn blog. Ik vond dit best wel interessant om te lezen bij medebloggers dus gun ik jullie graag een blik in mijn blogwereld.

Ik blog al bijna twintig jaar (wel met een lange pauze tussen 2005 en 2011) en de manier waarop heeft doorheen de jaren toch een aantal veranderingen met zich meegebracht.

Hoe het begon

Begin jaren 2000 was bloggen nieuw en vooral “hot” in de Verenigde Staten. De focus lag op schrijven en zelf aan je layout prutsen. Ik schreef toen nog in het Engels en maakte mijn layout zelf met html en css. Het is ook een van de hoofdredenen waarom ik uiteindelijk een diploma in de ICT-sector behaald heb: waar bloggen zoal toe kan leiden, nietwaar?

Bij mijn comeback in 2011 bleef ik in het Engels schrijven, maar ondertussen waren er heel wat bloggers in ons land bijgekomen. Een aantal van mijn contacten dateren nog terug van begin jaren 2000, maar het gros van de bloggers die ik nu nog volg, is toch van toen ik opnieuw begon te schrijven, nu bijna tien jaar geleden.

blogboost najaarschallenge - achter de schermen

Dan toch in het Nederlands

Ik heb altijd vrij persoonlijk geblogd en toen ik nog in het Engels schreef, deed ik er toch een pak langer over om een blog te voltooien. Het is uiteindelijk een van de redenen geweest om over te schakelen naar het Nederlands. Ook nu schrijf ik vaak persoonlijk en een idee kan eender waar ontstaan: omdat ik iets oppik uit de media, ik zag iets bij een collega-blogger, er zit mij iets dwars en het moet er uit, een challenge,… het zijn allemaal redenen om te bloggen. Vaak kom ik op een titel uit en dan is het even zoeken naar de woorden. Ik hou van het feit dat ik voor mezelf schrijf en niemand zit te wachten op die woorden. De foto’s worden bij de tekst gemaakt, heel soms is de foto the main character, maar het gebeurt nog zelden.
Leuk weetje: ik schrijf soms hele blogs in mijn hoofd, vaak in de auto. Ik rijd evenwel niet zo graag met de wagen en ben heel gefocust wanneer ik dit doe dus al die (mooie) teksten vergeet ik dan weer… Leuk, maar best wel frustreren weetje dus.

Vroeger schreef ik meer vanuit journalistieke hoek, als je het zo wil/kan noemen en ging ik op zoek naar de leukste adresjes, nam er foto’s van en schreef er een blog over. Daar ben ik mee gestopt toen iedereen hetzelfde deed en ik meer en meer mijn persoonlijk ei kwijt wou.

Samenwerken

Samenwerkingen zijn hier ook al de revue gepasseerd, maar tegenwoordig zijn ze heel beperkt omdat ze voor mij het spontane van bloggen wegnemen. Drie keer raden wat ik net tof vind aan mijn blog zoals hij nu is? Right, de spontaniteit die er mee gepaard gaat. Bovendien kruipt er (bij mij toch) veel werk in het schrijven en het nemen van foto’s en soms weegt het niet op tegen wat je er uit haalt of kan halen.

Ik heb geen planning en ik heb er nooit een gehad tenzij er ergens een challenge was, maar dan nog. Het zou zeker het spontane terug wegnemen en dat wil ik niet.

De ochtendstond heeft goud in de mond

Of waren het woorden? Bloggen gebeurt hier meestal ’s ochtends. Ik ben een ochtendmens en de woorden komen beter uit mijn vingers in de vroege uurtjes. Terwijl ik deze post aan het schrijven ben, bedenk ik me hoe deze nu wel een uitzondering vormt. Alhoewel het ochtend is wanneer ik deze nalees en de tekst hier en daar wat aanpas of verbeter.
Schrijven gebeurt aan mijn bureau die in onze leefruimte staat en dat in complete stilte. Ik kan moeilijk tegen lawaai of zelfs kleine geluidjes (ik vermoed dat ik last heb van misofonie) dus er is nu niemand in mijn nabijheid. Neen, ook de tv in de achtergrond zou er te veel aan zijn. Met de komst van een kind werden mijn bloguren dus wel een beetje beperkter. Als de inspiratie er overdag is en de husband en dochter zijn in de buurt zou ik al eens mijn noise cancelling hoofdtelefoon opzetten, maar ik probeer het te vermijden: het voelt gewoon niet goed aan.
Dus: de foto die je ziet – als ik die niet neem, zit ik op de stoel in kwestie, meestal in mijn pyjama of peignoir, met een grote kop koffie waarvan ik vergeet te drinken en mijn ontbijt (fancy granola of boterhammen met speculoospasta – ik doe enkel mee met de crunchy variant) en zo tik ik er lustig op los, hopende dat mijn tekst afgewerkt is tegen dat Emma wakker is of de werkdag start.

blogboost najaarschallenge - achter de schermen

Koffie, boterhammen en mijn bullet journal: vaste waarden bij het bloggen.

Ik lees mijn tekst gemiddeld twee keer na: eerst omdat ik er linken in leg en een tweede keer het geheel in preview zoals het er uit zal zien voor de lezer. Na het publiceren, maak ik nog wat reclame op Facebook en hoop ik op wat interactie met andere bloggers in de commentaren.

Dankbaar

Dat laatste is voor mij nog steeds heel belangrijk. Bloggen/schrijven werkt therapeutisch en ik vond het al in 2001 geweldig hoe ik eindelijk gelijkgestemde zielen terugvond in andere bloggers. Een gemis dat ik in het echte leven toch wel ondervond. Ondertussen heeft mijn blog geleid tot hele mooie kansen en geweldige vriendschappen waar ik heel dankbaar voor ben.

Deze blogpost kwam tot stand dankzij de najaarschallenge van BlogBoost. Ga zeker even lezen bij mijn collega-bloggers om te weten hoe zij bloggen. Wil je zelf delen hoe jij blogt, schrijf er eens over of laat het weten via de commentaren op deze post.