weet je nog toen? #1

Vrijdag 13 maart 2020, vrijdag de dertiende: ik rijd nog even naar het werk om mijn scherm en laptopverhoger te halen. Terwijl ik de planten op mijn bureau water geef, valt mijn oog op mijn bureaukalender. Het exemplaar dat we elk jaar van onze werkgever krijgen, heb ik ingeruild voor ééntje met foto’s van familie, huisdieren en vrienden. We schrijven maart 2020. Ik twijfel nog even, blader door naar de maand april waar Lily en Charlie op prijken. Ik laat de kalender voor wat het is, na de paasvakantie kan ik dan nog twee weken genieten van hun foto. Toch?

Maandag 16 maart 2020: de eerste “officiële” thuiswerkdag begint ’s morgens vroeg, iets voor 6 uur. Mijn takenpakket laat me toe om alles van thuis uit te regelen waarvoor ik best wel dankbaar ben. Ik heb een dochter die lang slaapt, mijn man zit boven in de bureau en via Microsoft Teams hou ik contact met mijn collega’s. Aan het einde van de werkdag heb ik, door alle externe prikkels heen, mijn takenlijstje kunnen afwerken.

Nieuwe collega

Dinsdag 17 maart 2020. Ik heb er een erbarmelijke nacht op zitten. Ik heb naar de muur liggen staren, op mijn zij want zo slaap ik en in het donker want ik kon moeilijk mijn lampje aansteken. Zo lag ik daar, anderhalf uur aan een stuk. Ik voelde een benauwdheid over mij neerdalen. Neen, geen Corona, maar angst voor wat komen zal.
Ik sta opnieuw vroeg op en beslis om toch maar even mijn ware gevoelens te delen op sociale media. Ik krijg meteen heel wat reactie en mensen die blij zijn dat ook eens de ‘andere’ kant gedeeld wordt: die van de tranen, machteloosheid, onzekerheid. Nu zijn de Whatsappero’s en eperitieven nog leuk want ze zijn nieuw, maar hoe gaan we hier binnen een maand mee om. Wat zullen de mentale gevolgen van deze periode betekenen?

Schermtijd
Apero

Woensdag 18 maart 2020. Ik waan me in een oorlogsgebied in de supermarkt. Voorraadartikelen zijn geplunderd, van papier (gat, neus of keuken) is er al helemaal niks over. Er zijn amper mensen in de winkel. Het is hier de wet van de sterkste: we snijden met z’n tweeën een gangpad aan. Meneer aan de ene kant, ik aan de andere kant. Ik ga verder want ik heb hier echt wel iets nodig van mijn boodschappenlijst. Meneer beslist om in achteruit te gaan en verdwijnt. In de supermarkt zijn we elkaars vijand, nog meer dan het virus onze vijand is.

Aartrijke
Brood leveren

Donderdag 19 maart 2020. De ver-van-mijn-bedshow sloop genadeloos in mijn bed. Zo voelt het aan. Het virus maakt zich baas over mijn nachtrust. De termen ‘Corona’ en ‘afstand’ steken ‘kids’ voorbij in mijn lijstje van woorden waar ik een hekel aan heb. Ik weet zelfs al die andere niet meer.
Op het speelplein om de hoek wordt de realiteit tastbaar. Linten, rood en wit gestreept, moeten verhinderen dat kinderen hier nog komen spelen. Ik denk aan Emma en hoe leuk ze de glijbaan en schommel hier wel vindt.
In de namiddag ‘zie’ ik voor het eerst een collega: ik heb een overleg met mijn baas. Ik ben oprecht blij hem te zien, anders ook hoor, het is een aimabele mens, maar dit is anders. Ik kan me even 100% concentreren ook al gaat ons gesprek voor de helft over de huidige situatie.

Bloesems
A-mode
Speelplein

Vrijdag 20 maart 2020. Vandaag is een mindere dag. Een ochtend waar veel zorgen zich baas maakten over mijn hoofd en de tranen rijkelijk vloeiden. Hop, wat make-up aan en er het beste van proberen te maken vandaag want straks moet ik een opleiding aan mijn nieuwe collega geven.
Ook een webcam kan de tranen van een collega niet verbergen, helaas…
In de namiddag hebben we een e-happy hour met de collega’s en kunnen we er achteraf weer eventjes tegenaan. Eén van mijn collega’s noemde me deze week al de lijm tussen alle collega’s. Mijn repliek? Dan toch iets dat hetzelfde blijft in deze bizarre tijden.

Taart voor de collega's
Klaar om te borrelen
e-happy hour
verjaardagsdrink

Deze morgen schijnt de zon. In de namiddag maak ik een wandeling en staat er een babbel met iemand op het programma die tot vorig jaar voor Emma zorgde in de crèche. Vreemd hoe mensen op één of andere manier dichter bij elkaar gebracht worden.
Ondertussen heb ik wat nieuwe ideeën: voor mij, maar ook voor anderen, hetzij collega’s, hetzij vrienden en familie, hetzij de lokale handelaars. Waar ik kan helpen, zal ik het ook doen.
Ondertussen fotografeer ik, start ik een aantal ‘projectjes’ op en bedenk ik me hoeveel ik hier zal kunnen schrijven om ook jullie hier door te helpen.
Maar bovenal is er gemis, heel veel gemis en de mentale veerkracht waar dagelijks aan geknaagd wordt.

laatbloeier

Vijftien jaar geleden was ik een laatbloeier. Zo noemde ik mezelf toch. Was ik een échte laatbloeier? Ja en neen. Ik was er vroeg bij, zoals dat in de volksmond heet, een jonge vrouw worden bijvoorbeeld. Daarmee gepaard kwam er ook de interesse in het andere geslacht, maar dat bleef lang van één kant komen. Héél lang. Te lang?

foto door Hedwig den Hartog Photography

Als kersvers twintiger was ik een laatbloeier, weinig zelfzeker, zoekend naar mijn weg in het leven. De liefde kon mij op dat moment nog een weinig boeien, ik zou wel een eeuwige laatbloeier blijven.

Toen bevond ik mij plots op het perron van het station in Torhout. Nog steeds een laatbloeier, op dat moment zoekend, maar zeker niet naar de liefde. En toch… daar stond hij dan.

Er volgde een jaar van verlangen, negeren en vriendschap. Tot die ene avond: we schrijven eind februari 2005. Er werden plannen gemaakt voor de week erop. Er waren ontzettend veel kriebels.

We schrijven 5 maart 2005. Iets voor middernacht was hij daar: die eerste kus. Mijn eerste kus. Zijn eerste kus. Bloeien? Dat deden we ongetwijfeld. Beter laat dan nooit.

20 dingen die ik wil doen in 2020

Ik luister nu toch al enkele jaren naar podcasts en één van de eerste podcasts waarop ik mij abonneerde was die van Gretchen Rubin, bekend van de Happier podcast die ze samen met haar zus maakt, maar voor wie geen luisteraar is misschien ook bekend van het boek The Happiness Project. Soit, Gretchen is zo’n beetje een guru voor veel mensen, ook wel een beetje voor mij want het is een echte lijstjesmadam. Heel haar leven zit in lijstjes vervat en sommige lijsten en thema’s komen ook jaarlijks terug. Eéntje daarvan is dat er geen goede voornemens worden gemaakt, maar wel een lijstje met dingen die je in een jaar wil doen. Kelly deed het vorig jaar al voor in onze contreien, dit jaar opnieuw en ik zag het nog bij een aantal andere bloggers passeren waaronder de lieve Josefien, ook bekend als mijn partner-in-crime bij het bezoeken van Instagramwaardige lunchplekken (roze restaurant? check! flower wall in datzelfde restaurant in 50 shades of pink? check!).
Aangezien ik op een aantal vlakken bepaalde dingen wil ondernemen, heb ik voor mezelf ook een lijstje opgesteld. Het is géén bucket list, voor alle duidelijkheid, maar eerder een friendly reminder, ook al omdat het niet van moeten is, het zijn gewoon dingen die ik graag eens zou willen doen of nog meer doen en die van mezelf ongetwijfeld een betere vrouw, echtgenote, moeder, vriendin en collega zullen maken. Als je in het laatste rijtje past, prijs jezelf nu al gelukkig of wacht misschien nog even tot de laatste dag van dit jaar…

2019 was geen makkelijk jaar, daar had ik het al eens over in een Instagram post en zonder hier veel over uit te (willen) weiden: ook 2020 kent heel wat uitdagingen. Dit zet uiteraard aan tot heel wat denkwerk: mijn hoofd maalt soms een ganse dag door – toch probeer ik altijd het positieve te zien en het neerschrijven van dit lijstje was voor mij al een eerste stap in het hoofd leeg maken.

Ben je er klaar voor? Dan zijn hier mijn #20voor2020, uiteraard in geheel willekeurige volgorde!



Read More