my loneliness is saving me

Vreemde titel voor een blogpost van iemand die haar quarantaine niet alleen doorbrengt.” Ik hoor het je al denken. En toch…
Ook al ben ik tegenwoordig 7 dagen op 7 en 24u op 24 met drie huisgenoten (man, konijn, dochter – dit is een chronologische volgorde, leek me meer dan redelijk) samen, toch voel ik me vaak eenzaam.

my loneliness is saving me - kaart blanche

Eenzaamheid kan een mens op zoveel verschillende manieren overvallen, zo lijkt het wel. Het is ook een heel dubbel gevoel: hoe eenzaam ik soms ook ben, des te meer snak ik soms naar even helemaal alleen zijn.

In mijn jeugd en als jong-volwassene was ik eerder verlegen. Ik had wel een groepje vriendinnen, maar ik ging niet meteen de term ‘sociaal’ in mijn bio gebruiken. Alhoewel ik het misschien toch meer was dan ik denk. Ik had al pennenvriendinnen nog voor ik goed en wel kon schrijven, vond altijd wel vriendinnetjes op vakantie en met de komst van het internet had ik ook heel veel virtuele vriendschappen (die nu, bijna twintig jaar later nog steeds stand houden).

In feite was ik dus wel sociaal (zeker als kleuter), maar nog steeds balancerend tussen introvert en extravert. Ondertussen was ik toch een groot deel van mijn leven (ontzettend) verlegen. Ik incasseerde heel wat (pesterijen als kind, maar ook als volwassene), maar om één of andere manier heeft dit mij wel gesterkt.
Met de jaren (klinkt oud, hé) is die verlegenheid beginnen vervagen, zeker toen ik mama werd.
Net door het vervagen van dat verlegen zijn, merkte ik dat ik best wel extravert en een sociaal dier ben. Ik heb mensen nodig, tegelijkertijd ben ik ze liever kwijt dan rijk. Contradictio in terminis, iemand?

Een week of twee geleden belde ik nog even met een collega via Teams. Ze vertelde me hoe ze haar energie uit contacten, échte contacten met mensen haalt. Dat heb ik ook wel. Een schermpje doet veel, maar het vervangt helemaal die nood aan menselijk contact niet. Heel wat context gaat verloren, nuanceren is en blijft een strijd. Het geschreven woord kan pijnlijk zijn.

De voorbije jaren heb ik veel gehad aan al dat menselijk contact. Op de werkvloer: als lijm tussen de collega’s door het organiseren van allerlei activiteiten die het groepsgevoel moeten verstevigen, op stap gaan met vrienden of vriendinnen, mijn fotoreportages waar ik heel wat menselijk contact heb.
Al die dingen zijn nu één voor één weggevallen en dan wordt de eenzaamheid baas want mijn huisgenoten kunnen nu éénmaal bepaalde rollen niet invullen, hoe graag ik hen ook zie.

Gelukkig kruisen er af en toe wilde ideeën of mensen mijn pad en heb ik weer wat energie getankt om de volgende dagen/weken/maanden door te komen.

facetime shoot

Zo startte ik deze week met FaceTime fotoreportages. Ik in mijn kot, het model of de modellen in kwestie in hun kot. Het was leutig – als immopornolover kwam ik helemaal aan mijn trekken – veel weg en weer lopen (door model in kwestie), ik goed kijken naar het huis om plekjes en de lichtinval te spotten en ondertussen niet vergeten om op het juiste knopje in FaceTime te drukken. Ik zal ze blijven doen: zolang we niet mogen fotograferen, meerdere sessies per weekend, van zodra we terug mogen fotograferen, maar social distancing in voege blijft, beperk ik ze tot één keer per week. Ze zijn gratis en voor niks en je leest er alles over op mijn website!

my loneliness is saving me

Tijdens mijn wekelijkse boodschappen zag ik na zeven weken nog eens een collega in het echt en ook gewoon tout court iemand die ik wat beter ken dan onze buren (sorry, buren). Dat ik misschien wat samengeschoold heb in de winkel en ook (veel) langer dan 30 minuten binnen was, kon me op dat moment niet schelen. Maar God straft onmiddellijk en op de terugweg van de winkel mocht ik de politie uitleggen waar ik naartoe ging. Uiteraard ging ik met de boodschappen naar huis en de agent in kwestie wenste mij nog een fijne avond. Of de vele wagens die we hier na 21u horen passeren ook van de winkel naar huis rijden, is nog maar zeer de vraag.

Op zaterdagavond steunden we nog eens de horeca en ging ik een diner afhalen in de zaak van een jeugdvriendin. We hadden elkaar al héél lang niet gezien en in de mails die aan de bestelling vooraf gingen, kwam het zelfs tot volgende uitspraak: “… waar Corona al niet goed voor is.”

Ik kan dus weer even verder, ik heb wat menselijk contact getankt (ook al zaten er twee winkelkarren of een (plexi)glas wand tussen).
Tegelijkertijd snak ik ook naar een uur helemaal alleen zijn: geen gejoel beneden horen, geen schuldgevoel omdat je man even naar de dochter kijkt of omdat jij zelf niet naar hem maar liever naar een scherm kijkt boven in de bureau…
Even helemaal alleen, zonder schuldgevoel. Zondagochtend deed ik een poging tijdens mijn ochtendwandeling naar de bakker. Helaas was ik ook dan niet helemaal alleen.. dan komen de gedachten weer piepen.
Eigenlijk voelde dat laatste heel normaal aan, want hoe alleen ik ook ben, die gedachten zijn er altijd.

spoiler alert

Ik heb het gevoel dat we in een slechte film de rol van ons leven aan het vertolken zijn; ik twijfel nog tussen genre horror of thriller. In normale omstandigheden heb ik een hekel aan spoilers en probeer ik ze te vermijden. Ook als dat betekent een dag ver weg van (sociale) media in te lassen wanneer het allerlaatste seizoen van Game of Thrones begin 2019 op de buis komt.

Deze film is anders. Ik zou maar wat graag het einde kennen en gretig ingaan op een aanbod van eventuele spoilers. Helaas zijn die er niet: het einde moet nog geschreven worden. Wanneer dit zal zijn? Niemand die het weet – nog minder dan dat George R.R. Martin weet wanneer zijn Game of Thrones-saga eindelijk voltooid zal zijn.

Dat we er een Oscarnominatie voor zullen verzilveren, dat staat vast. Zij die in de zorg werken als ‘ensemble cast’. Wij, burgers, voor de mannelijke en vrouwelijke hoofdrollen. Bijrollen slaan we over of misschien nomineren we hier wel onze kinderen? Zij, die zorgeloos aan het spelen zijn, geen besef hebben over deze verhaallijn.

Misschien ook een beeldje voor de kostuums waarbij we alle handelaren kunnen nomineren die zich in deze moeilijke tijdens een creatieve weg proberen te banen om hun zaak te redden.
De regisseur van dienst? Die slaan we een jaartje over en is zelfs een ‘Razzie’ niet waardig.

weet je nog toen? #2

Vorig weekend en aan het begin van deze week kwam er een mentale klap, een hele harde. Ik heb veel geweend, ontzettend veel. Ik heb vanalles gevoeld: verdriet, angst, woede – het kwam er allemaal uit.
Ik ben niet de persoon die de negatieve kanten van het leven belicht. Ik hou die liever voor mezelf en mijn héél directe omgeving (en dan nog). Vorige week moest het er uit… Ik had in de eerste dagen al gemerkt dat schrijven helpt dus deelde ik ook deze keer mijn gevoelens.

familieportret anno corona

Bizar, hoe je in deze periode maar al te goed merkt aan wie of wat je écht iets hebt. Ik kreeg hartverwarmende berichten, onverwachte post en ook een fijne babbel (via de telefoon, voor alle duidelijkheid): die zaken zorgden voor een vorm van perspectief want laat het nu net dat zijn waar we nu meer dan ooit een gebrek aan hebben. We tellen af, maar weten niet naar waar en wanneer.
Ik merk ook een verschuiving.. vorige week was iedereen nog aan de epero of Whatsappero en alle synoniemen die we maar kunnen bedenken, maar veel mensen krijgen het mentaal moeilijk.
Dankzij mijn vangnet heb ik het allemaal een beetje een plaats kunnen geven en datzelfde probeer ik nu voor andere te doen. Want het is niet evident wat Maggie van ons vraagt. Ze herhaalt het elke keer hoe veel ze van ons vraagt, maar het is ook echt veel.
Dat we niet op restaurant kunnen gaan, is niet erg. Ik kan (zelf) lekker koken en onze meest recente date night dateert wellicht van vorige zomer. Niet kunnen shoppen, lijkt me ook niet onoverkomelijk en het is nog eens goed voor mijn portemonnee ook.

what the..?

Thuiswerken ben ik ondertussen ook al goed gewoon. Waar ik vroeger vlug even van mijn stoel kwam om iets persoonlijk aan een collega te vragen, bel ik die nu gewoon op met een video call. Na twee weken is dit zo vanzelfsprekend dat ik het zelf amper kan geloven.
Neen, als Maggie veel van ons vraagt dan is het wel om alle ballen in de lucht te houden. Ik zie mensen om me heen met een dessertvorkje met gigantisch veel hooi op en waarvan ik denk: dit komt niet goed.
Als het nu niet is, dan zal het na Corona zijn. Ik hoop dat ik verkeerd ben, maar ik weet dat het zo niet is.
Ik ben mijn werkgever ontzettend dankbaar voor de aangeboden flexibiliteit en hoe ongewoon het ook van mij is, ik heb beslist om toch wat gas terug te nemen zodat ik er wat meer voor Emma kan zijn. Week 1 was een try-out, week 2 bewees dat het gewoonweg slopend is. Hoe geroutineerd het thuiswerk ook al is, mijn kind een ganse dag voor tv zetten om het allemaal gebolwerkt te krijgen, voelt gewoon niet juist aan. Ik ben dus heel blij dat dit bij ons kan en mag.

Spelen

In de week voor deze semi-lockdown woonde ik nog een lezing bij over “Spel en Ontwikkeling” bij kinderen. Ik heb al heel vaak aan deze lezing gedacht en over hoe kinderen spelen en over hoe wij nu ook hun gewoontes, al die niet bewust, overnemen. Ik zal er nog eens over schrijven want ik vond het zo boeiend dat ik het met jullie wil delen!

Me-time
Aldi Eernegem
Aldi

Ondertussen zijn we ook een pak wc-papier rijker en voelt een bezoek aan de supermarkt als een spelletje Tetris (deze vergelijking van Omdenken vond ik zo mooi dat ik hem hier overneem).
Vreemd ook: zo assertief als ik in het verkeer nooit was of ben, zo ben ik het wel in de winkel. Zelfverzekerd stap ik een gangpad binnen: ‘it is mine, bitch is here‘. Medeklanten kijken argwanend en schuifelen vlug weg, eigen kar in de aanslag om de “afstand” te bewaren.
De rit naar de winkel is mijn me-time en boodschappen doen in een naburige gemeente voelt als op vakantie gaan. Say what?!

Buurderij

Mag ik bij deze ook nog eens een warme oproep doen om de Buurderij op te snorren en de lokale handelaars te steunen? Ik ben al jaren een trouwe Buurderij-ganger en ga nu zelfs wekelijks.

Zelfportret

Maar ik begon deze blogpost dus met het mentale welzijn. Wat mij de voorbije week écht geholpen heeft, was een kwartier me-time per dag. Die vul ik niet in met in een bad gaan liggen met gigantisch veel badschuim, die wordt ook niet ingevuld met lezen of tv kijken. Neen, ik fotografeer. Tijdens één van mijn slapeloze nachten was ik wat aan het scrollen door Instagram en vond ik een leuke challenge van een getalenteerde Nederlandse fotografe. De bedoeling is om gedurende 21 dagen een zelfportret te maken (wegens gebrek aan andere (gewillige) modellen). Op zondag haalde ik alle opdrachten in en sindsdien kijk ik reikhalzend uit naar de nieuwsbrief met de opdracht van de dag. Die valt meestal rond de middag in mijn inbox en dan denk ik wat na. De ene keer is het idee er vrijwel meteen, de andere keer is het even wachten, maar tot mijn eigen verbazing lukt het tot mij tot nu toe om elke dag vernieuwend uit de hoek te komen. Misschien dat ik ze hier eens deel, laat maar weten in de comments of jullie dat leuk zouden vinden.

Witte lakens

Ik wil ook nog even stil staan bij het emotionele aspect van deze periode en hoe traumatiserend dit alles kan werken. Het woord “trauma” viel ook tijdens een telefoongesprek eerder deze week. We zien het nu nog niet, maar ik denk dat veel mensen, ikzelf inclusief, hier een soort van trauma aan zullen overhouden.
Dan wil ik ook vooral denken aan mensen die met een afscheid geconfronteerd worden. Want helaas sterven er nog steeds mensen waarbij de oorzaak helemaal geen Corona is. Chapeau hoe de naasten omgaan met verdriet. Het moet verschrikkelijk zijn dat je niet waardig kan of mag afscheid nemen.
Ik las hierover deze week nog een stuk in de krant: een jongeman had zijn vader ‘ontvoerd’ uit het ziekenhuis om toch nog afscheid te kunnen nemen. Het geweld dat hij erbij gebruikt heeft, keur ik zeker niet goed, maar ik begrijp zijn actie wel. Er moet toch een oplossing bestaan hiervoor, al is het maar een beschermend pak zoals een verpleegkundige draagt. Ik zie het misschien te simpel, maar in mijn omgeving zag ik al binnen twee gezinnen de onmacht van het niet kunnen of mogen afscheid nemen, laat staan elkaar steunen. Laten we ook eens aan deze mensen denken…

Dankjewel!

Mijn vorige post ‘Weet je nog toen? #1’ liep nog chronologisch, deze keer is het wat meer chaotisch. Een beetje zoals het leven nu, denk ik. Tijdens de week heb ik wat ideeën en die schrijf ik dan op en dan komen deze hier terecht (zoals het assertief zijn tijdens de boodschappen). Chronologie is echter zoek: ik weet amper welke dag we zijn omdat alles in elkaar over vloeit. Misschien is dat nog het meest confronterend van allemaal: hoe de lijn tussen alle rollen die we in ons leven hebben gewoon weg is.

#berenjacht

Samen met jullie tel ik af en probeer ik er elke dag een beetje meer vrede mee te nemen dat dit aftellen tot nu toe geen perspectief kent. Als we samen zorg dragen voor elkaar, dan kunnen we dat aftellen misschien net dat tikkeltje aangenamer en draaglijker maken.

Afsluiten doe ik met een woord dat ik de voorbije dagen veel zag passeren: courage!