Het langste jaar

Eén van mijn favoriete afleveringen van Dawson’s Creek indertijd was The Longest Day (seizoen 3, aflevering 20 – uitgezonden op 3 mei 2000; voel je vooral niet oud, right?). In de aflevering zien we de 24u in een dag verteld vanuit verschillende perspectieven. De titel van de aflevering deed me denken aan het afgelopen jaar en hoe dit het langste ooit aanvoelde.

Ik moet er wellicht geen tekening bij maken dat ik het heb over corona en hoe ons land een jaar geleden in lockdown ging. Op sociale media en nieuwssites lees ik wel eens over de eerste “verjaardag” van de lockdown. In feite heb ik nooit begrepen waarom mensen negatieve data ook met de term verjaardag eren. Zoals de eerste verjaardag van het overlijden van bekend persoon x. Een verjaardag is voor mij synoniem voor een mooie dag. Feest. Iemand wordt een dagje ouder en mag, moet zichzelf gelukkig prijzen dat dit mogelijk is. Verjaardagen van aanslagen, overlijdens en lockdowns? Neen, dank u.

Twintig twintig doet een mens dromen

Toch wil ook ik even terugkijken op dat annus horribilis 2020. Het was nochtans best goed begonnen: twintig twintig. Mooi in cijfers én in letters. Ja, het had wel iets.



Read More

redden wat er te redden valt (of net niet)

Om als redder aan de slag te kunnen, moet je een aanzienlijk aantal proeven doorstaan. (Iemand) redden is immers op fysiek en mentaal vlak niet te onderschatten. Uiteraard heb ik het hier over het type redder dat we allemaal kennen: de redder te water. Er bestaan echter ook redders te land en wedden dat u en ik daar misschien wel bij horen?

lifeguard venice beach, california, usa

In hun podcast Werk en Leven vertellen Anouck en Kelly er alles over. De redder: hij die altijd mensen aan het redden is en ze op die manier behoedt voor erger. Want tja, als de redder er niet is, wie zal de drenkeling dan helpen? Waar we niet bij stil staan, noch als redder, noch als slachtoffer: dat redden is best vermoeiend.
Ik zal hier het ganse verhaal rond de dramadriehoek en redders, slachtoffers en aanklagers niet opnieuw neerschrijven, daarvoor is er de reeds genoemde podcast. Ben je dus nog niet helemaal mee in het verhaal dan luister je best even bij.



Read More

All by myself (in London)

Een jaar geleden deed ik iets wat ik al lang wou doen, maar altijd uitgesteld had. In feite gebeurde dat laatste om een nogal domme reden als ik het achteraf bekijk: ik was meer bezig met de mening van een ander dan met wat ik echt wou. Er even alleen op uit, dat was het plan. Even all by myself. Het idee deed ik op bij Kelly, nooit beseffende dat dit überhaupt een idee kon zijn. 2020 zou mijn jaar worden en dus boekte ik op mijn verjaardag dat jaar een retourtje naar Londen. Stiekem is het eigenlijk wel mijn favoriete stad en ik kon er ook logeren bij mijn broer (dus toch niet helemaal all by myself, maar kom).

Zo gebeurde het dat ik op een dinsdagavond in februari na het werk op de trein stapte richting Brussel-Zuid en laat op de avond in Londen arriveerde.
Mijn broer wachtte mij als verrassing op en onderweg naar zijn appartement mocht ik nog een bubbeltje halen in de lokale Tesco. Tja, ik had dorst.

Alleen alleen was ik dus niet, maar overdag ging mijn broer gewoon werken en kon ik op mijn eentje door de stad kuieren.
Hier maak ik nog even gretig gebruik van de bespiegelde wand in zijn woonkamer om een foto te maken van mijn outfit of the day (toevallig de zomer voordien in Londen gekocht).

mirror portrait


Read More