blogboost najaarschallenge: een blik achter de schermen

Voor het derde thema van de BlogBoost Najaarschallenge werd gepolst naar het reilen en zeilen achter de schermen van mijn blog. Ik vond dit best wel interessant om te lezen bij medebloggers dus gun ik jullie graag een blik in mijn blogwereld.

Ik blog al bijna twintig jaar (wel met een lange pauze tussen 2005 en 2011) en de manier waarop heeft doorheen de jaren toch een aantal veranderingen met zich meegebracht.

Hoe het begon

Begin jaren 2000 was bloggen nieuw en vooral “hot” in de Verenigde Staten. De focus lag op schrijven en zelf aan je layout prutsen. Ik schreef toen nog in het Engels en maakte mijn layout zelf met html en css. Het is ook een van de hoofdredenen waarom ik uiteindelijk een diploma in de ICT-sector behaald heb: waar bloggen zoal toe kan leiden, nietwaar?

Bij mijn comeback in 2011 bleef ik in het Engels schrijven, maar ondertussen waren er heel wat bloggers in ons land bijgekomen. Een aantal van mijn contacten dateren nog terug van begin jaren 2000, maar het gros van de bloggers die ik nu nog volg, is toch van toen ik opnieuw begon te schrijven, nu bijna tien jaar geleden.

blogboost najaarschallenge - achter de schermen

Dan toch in het Nederlands

Ik heb altijd vrij persoonlijk geblogd en toen ik nog in het Engels schreef, deed ik er toch een pak langer over om een blog te voltooien. Het is uiteindelijk een van de redenen geweest om over te schakelen naar het Nederlands. Ook nu schrijf ik vaak persoonlijk en een idee kan eender waar ontstaan: omdat ik iets oppik uit de media, ik zag iets bij een collega-blogger, er zit mij iets dwars en het moet er uit, een challenge,… het zijn allemaal redenen om te bloggen. Vaak kom ik op een titel uit en dan is het even zoeken naar de woorden. Ik hou van het feit dat ik voor mezelf schrijf en niemand zit te wachten op die woorden. De foto’s worden bij de tekst gemaakt, heel soms is de foto the main character, maar het gebeurt nog zelden.
Leuk weetje: ik schrijf soms hele blogs in mijn hoofd, vaak in de auto. Ik rijd evenwel niet zo graag met de wagen en ben heel gefocust wanneer ik dit doe dus al die (mooie) teksten vergeet ik dan weer… Leuk, maar best wel frustreren weetje dus.

Vroeger schreef ik meer vanuit journalistieke hoek, als je het zo wil/kan noemen en ging ik op zoek naar de leukste adresjes, nam er foto’s van en schreef er een blog over. Daar ben ik mee gestopt toen iedereen hetzelfde deed en ik meer en meer mijn persoonlijk ei kwijt wou.

Samenwerken

Samenwerkingen zijn hier ook al de revue gepasseerd, maar tegenwoordig zijn ze heel beperkt omdat ze voor mij het spontane van bloggen wegnemen. Drie keer raden wat ik net tof vind aan mijn blog zoals hij nu is? Right, de spontaniteit die er mee gepaard gaat. Bovendien kruipt er (bij mij toch) veel werk in het schrijven en het nemen van foto’s en soms weegt het niet op tegen wat je er uit haalt of kan halen.

Ik heb geen planning en ik heb er nooit een gehad tenzij er ergens een challenge was, maar dan nog. Het zou zeker het spontane terug wegnemen en dat wil ik niet.

De ochtendstond heeft goud in de mond

Of waren het woorden? Bloggen gebeurt hier meestal ’s ochtends. Ik ben een ochtendmens en de woorden komen beter uit mijn vingers in de vroege uurtjes. Terwijl ik deze post aan het schrijven ben, bedenk ik me hoe deze nu wel een uitzondering vormt. Alhoewel het ochtend is wanneer ik deze nalees en de tekst hier en daar wat aanpas of verbeter.
Schrijven gebeurt aan mijn bureau die in onze leefruimte staat en dat in complete stilte. Ik kan moeilijk tegen lawaai of zelfs kleine geluidjes (ik vermoed dat ik last heb van misofonie) dus er is nu niemand in mijn nabijheid. Neen, ook de tv in de achtergrond zou er te veel aan zijn. Met de komst van een kind werden mijn bloguren dus wel een beetje beperkter. Als de inspiratie er overdag is en de husband en dochter zijn in de buurt zou ik al eens mijn noise cancelling hoofdtelefoon opzetten, maar ik probeer het te vermijden: het voelt gewoon niet goed aan.
Dus: de foto die je ziet – als ik die niet neem, zit ik op de stoel in kwestie, meestal in mijn pyjama of peignoir, met een grote kop koffie waarvan ik vergeet te drinken en mijn ontbijt (fancy granola of boterhammen met speculoospasta – ik doe enkel mee met de crunchy variant) en zo tik ik er lustig op los, hopende dat mijn tekst afgewerkt is tegen dat Emma wakker is of de werkdag start.

blogboost najaarschallenge - achter de schermen

Koffie, boterhammen en mijn bullet journal: vaste waarden bij het bloggen.

Ik lees mijn tekst gemiddeld twee keer na: eerst omdat ik er linken in leg en een tweede keer het geheel in preview zoals het er uit zal zien voor de lezer. Na het publiceren, maak ik nog wat reclame op Facebook en hoop ik op wat interactie met andere bloggers in de commentaren.

Dankbaar

Dat laatste is voor mij nog steeds heel belangrijk. Bloggen/schrijven werkt therapeutisch en ik vond het al in 2001 geweldig hoe ik eindelijk gelijkgestemde zielen terugvond in andere bloggers. Een gemis dat ik in het echte leven toch wel ondervond. Ondertussen heeft mijn blog geleid tot hele mooie kansen en geweldige vriendschappen waar ik heel dankbaar voor ben.

Deze blogpost kwam tot stand dankzij de najaarschallenge van BlogBoost. Ga zeker even lezen bij mijn collega-bloggers om te weten hoe zij bloggen. Wil je zelf delen hoe jij blogt, schrijf er eens over of laat het weten via de commentaren op deze post.

blogboost najaarschallenge: over routines en rituelen

Als ik zo even een blik op mijn dag, week, maand of jaar werp dan merk ik veel routine op. Ik hou van structuur in de chaos die mijn hoofd, huis en leven soms/vaak is.

Het volgende thema in de blogboost najaarschallenge gaat precies daar over. Wat ik zo leuk vind aan zo’n challenge is hoe die mij aan het denken zet. Het is altijd even sjieken (“sjieken op iets” = er even over nadenken, West-Vlaams voor beginners), maar meestal kom ik wel op iets uit.

Deze keer was het Liese die mij tot mijn schrijfsels voor dit thema bracht. Ze schreef onlangs over een pot goud die ze op haar gezicht smeert. De tweederangs beautyblogger in mij was onmiddellijk gefascineerd. Toen ze terloops ook wist te vermelden dat er tot voorheen niks gesmeerd werd, moest ik toch even met de ogen knipperen. Ik was nog meer gefascineerd; ook in de commentaren heel wat dames die niet smeren of nog nooit gesmeerd hadden. Daar moest ik toch wel mijn ei over kwijt.

Mocht het nog niet duidelijk zijn: ik smeer al jaren. Ik smeer al zo lang dat ik het me niet eens meer herinner wanneer ik er mee gestart ben en waarom. Ergens zal het wel onder invloed van mijn mama geweest zijn want ik heb haar altijd weten smeren. En het was wellicht ergens rond mijn 14-15 jaar. Ik ben geen specialist ter zake, maar naar het schijnt een uitstekende leeftijd om er mee te beginnen.
Dat laatste deed ik uiteraard met Nivea. Iedereen begint ergens wel met Nivea te smeren, right? In die tijd had ik ook heel veel last van acne en gebruikte ik bijgevolg alle Clearasils van de wereld en what not.

Nagellak gebruikte ik al voor mijn 12 jaar – ik werd zelfs ooit op de vingers getikt in het tweede middelbaar omdat mijn nagels een felblauw kleur hadden; de leerkracht in kwestie vond dat ‘ongepast’ – rond mijn 15-16 begon ik ook met make-up te experimenteren.

In de laatste twintig jaar heb ik talloze merken versleten of het nu om skincare of make-up gaat. Twintig jaar geleden waren de Joepie of de Flair mijn referentie om iets nieuws te proberen (of ook stomweg tijdens het shoppen iets ontdekken), tien jaar geleden ging ik helemaal op in wat er mij in allerlei beauty blogs aangeraden werd, tegenwoordig is de inhoud van mijn badkamerkast weloverwogen.

Een paar jaar geleden besliste ik immers om toch wat meer budget te voorzien voor skincare en kocht ik het een en ander bij mijn vaste apotheek. Ik heb een jaar of twee een aantal merken uitgeprobeerd om te kijken wat mij het meest beviel. Het aantal blogs dat ik lees, is de laatste jaren flink gereduceerd, maar er zijn een aantal vaste waarden waar ik op terugval – af en toe laat ik me ook nog eens beïnvloeden door traditionele media.

blogboost najaarschallenge - rituelen

In mijn huidige skincare routine bevinden zich producten die per seizoen wisselen en wat rotatie tussen een aantal merken zodat mijn huid niet gewoon wordt aan een bepaald merk.
Op dit moment dweep ik toch wel een beetje met het Belgisch Rainpharma. Ik kocht de Goed Gevoel box met een 12-tal samples en ben helemaal onder de indruk van hun reinigingsgel en moisturizer. Van mijn broer kreeg ik begin dit jaar een set van Elemis skincare cadeau. Een heel duur Brits merk dus ik had er wat mijn twijfels over, maar deze hou ik echt voor speciale gelegenheden. Hij gaf mij ook een product met collageen cadeau – ik zal het maar niet als een belediging opvatten zeker?! En dan nog: het doet wonderen, I can tell!
Verder ben ik ook een hele grote fan van Origins. Ze zijn niet super goedkoop, maar meestal sla ik een voorraad rond Black Friday in.
De zon is mijn grootste vijand op dit vlak en ik haat het hoe mijn gezicht precies een discobal is wanneer ik er iets op smeer tegen de zon. Enter Supergoop Unseen Sunscreen. Het is precies een gel die je huid beschermt, maar die je helemaal niet ziet liggen: de perfecte combinatie wanneer ik me ook bij meer dan 30 graden wil opmaken.

blogboost najaarschallenge - rituelen

Want ja: een ander ritueel van mij is me opmaken. Doe ik trouwens ook al meer dan twintig jaar en ik heb ettelijke merken versleten. Ondertussen heb ik echt wel mijn favoriete merken gevonden en daarvoor moet ik al eens mijn ogen dicht knijpen bij het afrekenen. Even bekennen: ik doe niets liever dan op de beauty-afdeling van Selfridges of Harrods even rondstruinen en mij laten opmaken door een MUA van een of ander merk. Op die manier kan je ook goed ontdekken of iets werkt voor jou of niet. Uiteraard vertrouw ik ook hier op een aantal bloggers waarvan ik weet dat ze een eerlijke mening verkondigen. Stamatia van BeautyLoves is zo iemand en ik keer ook regelmatig terug naar de blog van Emily Schuman.

Charlotte Tilbury look card


Ik ben een hele grote fan van Charlotte Tilbury en liet me al een aantal keer opmaken in haar geweldige winkel in Covent Garden. In combinatie met Bobbi Brown-producten heb je hier een winner: deze make-up houdt het bij mij meer dan 12u vol zonder ook maar ergens uit te lopen. Ik vind het soms jammer dat ik moet slapen en de make-up afdoen. Ook van Hourglass ben ik geweldig onder de indruk en ik ben een grote fan van wat Chiara Ferragni op de markt brengt. You either love or hate her, maar ik vind haar geweldig.

Heel veel rituelen dus wanneer het over mijn gezicht gaat! Ik ben nu wel benieuwd naar jullie: smeren of niet? Hoe lang al? Favoriete producten? Tell me – zeker als je een holy grail hebt!

brief aan mijn medemens

Mijn husband zei het gisteren nog: “ik had toch nooit gedacht dat we nog een tweede keer in lockdown zouden gaan.” Zo ver gingen we het toch niet meer laten komen? Toch?

wolkendek

En toch… we staan wellicht aan de vooravond van een tweede lockdown in dit coronagebeuren. Eén die misschien nog langer en intenser wordt want het virus is genadeloos. Wie dat nu nog ontkent – tja – ik zal er maar geen woorden vuil aan maken.

Ons land heeft bij momenten iets weg van het Wilde Westen – iedereen schiet op elkaar – niemand wil of durft in de spiegel kijken.
Virologen, politici, geluksprofessoren, economen: allemaal doen ze hun zegje en vechten ze dit het liefst van al in de media uit.
Dit weerspiegelt zich uiteraard in de bevolking. Een collega vindt het de schuld van een niet nader genoemde partij, een kennis zucht bij het zoveelste risicocontact aan de schoolpoort omdat mensen hun quarantaine niet respecteren. Zo heeft iedereen wel zijn of haar schietschijf.

Akkoord, de communicatie van de overheid was de voorbije maanden beneden alle peil. Een draagvlak is zoek. Mensen klagen en klagen en klagen en politici denken aan hun imago. We hebben deze zomer veel moeten tellen, van 15 (personen), naar 7 (dagen), naar 5 (dé bubbel) om dan weer met 10 te mogen eten en nu mogen we nog één iemand knuffelen buiten ons gezin. We moeten dat niet, we mogen dat. We krijgen een hand, we nemen een arm en gaan ondertussen naarstig op zoek naar de achterpoortjes. Want die laatste zitten blijkbaar in ons DNA.

Mijn Instagram feed deze zomer liet weinig aan de verbeelding over: voor velen onder ons was het een normale zomer. Met vrienden op vakantie, verjaardagsfeestjes, etentjes en heel veel contacten. Corona leek wel vergeten, maar ondertussen werden mensen nog steeds ziek en ziekenhuisbedden waren nog altijd bezet. Even waren we in de waan dat het virus verdwenen was, maar niks was minder waar.

Wie onze persoonlijke situatie kent, weet dat wij tot levenslang veroordeeld zijn, al vind ik liefde en veroordelen niet samen gaan. Straks gaan we wellicht even achteruit in plaats van vooruit. We zijn niet alleen. Sommige mensen hebben geen levenslang meer. Denk maar aan wie terminaal ziek is en de laatste uren, dagen, weken van zijn of haar leven in lockdown door moet brengen. Ja, het verhaal van Lara hakte er diep in deze week.
We hebben een dak boven ons hoofd, er is werk en we zijn (voorlopig – hout vasthouden) gezond. De dagen zijn kort en het wordt een lange winter: ik behoed mij voor zij bij wie het licht al even gedimd was. Dat zij deze periode kunnen en mogen doorkomen en lichtpuntjes vinden.

Is dit een noodkreet? Misschien wel. Is er soms twijfel rond alle berichten in de media? Heel eerlijk: ja. Of ik dan met beide voeten terug op de grond sta na de Instagram story van collega Hilde Eyckmans te bekijken: you bet I am.

Ik probeer niemand te veroordelen – hoe moeilijk dat ook is – maar laat dit een pleidooi zijn om met zijn allen deze marathon tot een goed einde te brengen. Maart en april waren een sprintje, nu is het voor echt. Laten we dit doen voor elkaar en weten dat meestal alles goed komt. Niet altijd, maar meestal wel.

Draag zorg voor elkaar…